Je herkent het vast wel, zo'n plotselinge knoop in je maag, een brok in je keel of een onverklaarbare onrust in je lijf die ineens de kop opsteekt. Vaak denken we dat pijnlijke ervaringen alleen in onze herinneringen zitten, als een soort film in ons hoofd. Maar de realiteit is dat ze zich diep in ons lichaam verstoppen.
Trauma wordt in de traditionele psychologie vaak gezien als een mentaal probleem. Maar eigenlijk is het puur fysiologisch. Het zit vast in je zenuwstelsel en in je lichaamscellen. Wanneer je lichaam dat oude ongemak of die spanning voelt, schiet je geest meteen te hulp om het te verklaren. Je verstand creëert dan vertrouwde gevoelens en verhalen om de onrust in je lijf te begrijpen. Het lastige is, die gevoelens weerspiegelen niet het heden, maar het verleden. Je reageert in het nu maar tegelijkertijd vanuit een oud overlevingsmechanisme.
En dat gaat vaak nog een stap dieper dan je eigen vroege jeugd. Soms draag je een diepe angst, alertheid of een gevoel van tekort met je mee waarvan je de herkomst in je eigen leven simpelweg niet kunt aanwijzen. Dat is de biologische blauwdruk van transgenerationeel trauma. We erven namelijk niet alleen de kleur van de ogen van onze (groot)ouders, maar ook hun onverwerkte pijn en stressreacties. Wat zij niet konden verwerken is via het zenuwstelsel en de genen doorgegeven aan de volgende generatie. Je lijf reageert dus soms op het verleden van je voorouders.
Zodra je dit begint in te zien, ontstaat er ruimte. Je bent niet gek en er is niks mis met je lichaam het herhaalt gewoon een geërfd of oud overlevingsprogramma. Als we beseffen dat dit verleden ons op de achtergrond beheerst, kunnen we transformeren en ons gevoel veranderen. Je hoeft het verhaal van je hoofd niet meer te geloven, je mag de spanning in je lijf gaan ontladen. En als je gevoel in je lichaam verandert, veranderen je beslissingen in het heden als vanzelf.
De zelf-check:
Welke terugkerende spanning in mijn lijf herken ik al heel mijn leven?
Als ik nu onrust voel reageer ik dan op de situatie in het hier en nu of op een oud vroeger overlevingsmechanisme of is het iets wat gedragen werd door mijn voorouders?
Zou deze specifieke angst of alertheid misschien niet eens van mijzelf zijn, maar een erfenis uit mijn familielijn?
Wat kan ik vandaag anders beslissen als ik weet dat mijn lijf reageert op het verleden en dat ik nu veilig ben?
in mijn praktijk werk ik met familie opstellingen, systeem opstellingen en energetisch lichaamswerk.
wil je die oude trauma's nu eindelijk eens verwijderen uit je systeem en niet doorgeven aan een volgende generatie? Neem contact op.
Reactie plaatsen
Reacties