Ik draag een bijzonder soort pijn bij mij, mijn hele leven lang, en ik zie diezelfde pijn ook vaak terug bij de (jonge) mensen die ik begeleid.
Het is de pijn van het weten en van het zien hoe de wereld zou kunnen zijn terwijl ik ook zie hoe ver we daar soms nog vandaan staan. Dat gevoel is vaak heel zachtjes aanwezig als een valse noot in een liedje die ik steeds weer hoor.
Ik weet dat onderwijs onze kinderen hoort te herinneren aan wie ze echt zijn als mens en ik voel dat dieren en de natuur zoveel meer respect verdienen. Voor mij is de aarde een plek die ons met liefde draagt en zij verdient zoveel meer dan vervuiling of onverschilligheid.
Ik zie de ziel in alles wat leeft en ik herken de liefde die zij brengen. Het doet mij zelfs na 56 jaar nog steeds pijn wanneer ik zie dat mensen of de aarde niet vanuit die liefde worden benaderd en dat komt niet alleen maar omdat ik ‘te gevoelig’ ben. Het komt omdat ik mij herinner dat het ooit anders was en ik weet dat het tijd is om het weer anders te doen met elkaar.
Dit verdriet is een hartenpijn die er mag zijn ook al is het soms bijna niet te dragen. Het maakt mij blijkbaar ‘bijzonder’ en het laat elke keer weer weten en voelen dat ik hier een missie heb.
Ik heb het vermogen in mij om richting te geven aan een samenleving die weer draait om verbinding en dat vermogen zit ook in jou, in elk levend wezen. Vanaf het moment dat ik mijn eigen licht niet meer weg stopte kon ik verandering in de wereld om mij heen brengen, zonder te forceren. En zo werd ik en mijn praktijk vanuit liefdevol licht een anker voor de mensen(kinderen) die dat nodig hebben.
Reactie plaatsen
Reacties